|
Llegabas
por el sendero,
delantal y trenzas
sueltas,
brillaban tus ojos
negros,
claridad de luna
llena
Mis labios te
hicieron daño
al besar tu boca
fresca.
Castigo me dió tu
mano,
pero más golpeó tu ausencia
Aaaaaaaah…
Volví por caminos
blancos,
volví sin poder
llegar.
Triste con mi grito
largo,
canté sin saber
cantar.
Cerraste los ojos
negros,
se volvió tu cara
blanca
y llevamos tu
silencio
al sonar de las
campanas.
La luna cayó en el
agua,
el dolor golpeó mi
pecho.
Con cuerdas de cien
guitarras
me trencé
remordimiento.
Aaaaaaaah…
Volví por caminos
viejos,
volví sin poder
llegar.
Grité con tu nombre
muerto
recé sin saber rezar.
Tristeza de haber
querido
tu rubor en un
sendero.
Tristeza de los
caminos
que después ya no te
vieron.
Silencio en el
camposanto,
soledad de las
estrellas,
recuerdos que duelen
tanto,
delantal y trenzas
negras.
|
Došla
si putem tim,
u haljetku tom, s
pletenicama,
u očima tvojim crnim
sjajio se mjesec pun.
Moje su te usne
ranile
kad poljubih ta tvoja
usta mlada.
Kaznila me tvoja ruka
tada,
ali mnogo veći udarac
za me je bio
kad
sam shvatio
da te
više nema.
Aaaaaaaaaah…
Vraćam se putevima
bijelim,
vraćam se, iako
povratka nema.
Tužan, vičući iz sveg
glasa, jako,
pjevajući, iako ne
znam pjevati kako.
Ti zatvorila si svoje
oči crne,
okrenula si svoje
lice bijelo,
i odnesosmo tvoj mir
u zvonjavu tih
zvona.
Mjesec je pao u vodu,
bol je pogodila mi
grudi.
Sa žicama stotina
gitara
razdire me grižnja
savjesti.
Aaaaaaaaaah…
Vraćam se putevima
starim,
vraćam se, iako
povratka nema,
vičući tvoje ime
mrtvo
moleći se, iako ne
znam kako..
Sad mi ostade samo
tuga
jer te nevinu i
mladu voljeh na tom putu.
Samo tuga tih puteva
što te ne vidješe
nikad više.
Tišina na groblju,
usamljenost zvijezda,
sjećanja što
ranjavaju tako,
haljetak taj i
pletenice crne.
|
